อยู่ดีๆ ก็ห่างหายไปจากการบันทึกอะไรไป

ทำไมวันนี้ดูเหนื่อยๆ จังวะ

ทำอะไรหลายอย่างสารพัดสารพัน

ทั้งวาดรูป ทั้งคิดจัดการกับระบบของตัวเอง

ทั้งหัวใจก็ เหนื่อยหน่าย

ทางเส้นนี้ของผม ชายหนุ่ม วัย ปลายๆ 34

อยู่กับร้านอาร์ตเวิร์กมา ปีที่ 5 แล้ว น่าจะทำได้ดียิ่งๆ ขึ้นไป

แต่่ด้วยมรสุมหลายอย่างทำให้ ร้านต้องเป็นอย่างที่เป็น หนึ่งในนั้นก็เรื่องครอบครัว

เรื่องความรัก

ส่วนในเรื่องของงานที่ทำมาหาเลี้ยงชีพ ก็ยังดูไม่เต็มที่เหมือนเมื่อตอนเริ่มทำใหม่ๆ

ตอนนั้นรู้สึกดีจัง เพ้นท์รองเท้าทุกคู่เหมือนเพ้นท์ให้คนที่เรารัก เพ้นท์เสื้อแต่ละตัว

ทำอะไรด้วยความรัก มันช่างดีเหลือเกิน

วันนี้ ไม่กล้าแม้เแต่จะคิดรักใคร ถ้ารักไปแล้ว แล้วเค้ารักเรากลับ แต่ก็ไม่รุ้จุดหมายปลายทางของความรัก

มันทรมานเกินไป



ยังไง ช่วงวันและวัยตรงนี้ เราก็จะเอาแรงพลังที่เหลือ มาสร้างสรรค์งานของเราต่อไป

ให้โลกรู้ว่า วันนี้ เราก็ได้ทำสิ่งดีๆ ที่เรารักมันอยู่

คาราวะ ความรักด้วย ความรัก ที่ไม่มีวันเป็นจริง